Lilian van den Hombergh

Klein maar dapper

Ik ben geboren met een botaandoening, osteogenesis imperfecta, of te wel; broze botten en vergroeiingen. En ik ben, op zijn zachts gezegd, niet heel erg hard gegroeid. Als kind brak ik geregeld iets, als ik viel. Ook werden vergroeiingen recht gezet. Hierdoor waren het ziekenhuis, gips, artsen en operaties mij niet vreemd. Ze veroorzaakte zelfs een trauma voor narcose. Ik ging naar een mytylschool, maar  vond veel aansluiting bij de buurtkinderen.

Op mijn 13^e, ging ik naar de dichtstbijzijnde aangepaste MAVO in Valkenburg. Ik moest intern, maar ik kreeg ziekmakende heimwee. Gelukkig kon ik mijn schooljaar afmaken in mijn woonplaats.

Dit heeft mij ‘gered’ van een beschermd leven binnen de gehandicaptenwereld. Hierdoor ben ik gekomen waar ik nu ben. Ik heb een normaal leven met een lieve partner, levensloopbestendig huis, een aangepaste auto, vrienden, familie, hobby ‘s en een betaalde baan.

Tijdens het volwassen worden, liep ik tegen de welbekende ‘hokjes’ aan; een lichamelijke beperking met een normale cognitie leek een ‘vreemde combinatie’. Wonen, AC/werk/(avond)opleiding, vrijetijdsbesteding, vriendschappen, relaties, voor mezelf opkomen; overal liep ik tegen muren, bureaucratie, aannames en vooroordelen aan.

Door deze ervaringen heb ik een bewijsdrang ontwikkeld en “schop” ik geregeld tegen al deze zaken aan.   Zoals Florence Nightingale protesteren tegen de beperkingen die mij en  zeker ook anderen, daardoor worden gesteld. Laten zien dat het anders is dan men denkt, gepland, geregeld en bedacht heeft. Eigen regie nemen. Met het inzetten van deze ervaringen voor Horizon, hoop ik de wereld een beetje te verbeteren.